Volem respostes.
Volem tenir unes pràctiques com ens mereixem.
Volem una educació digne!
LA VOLEM I LA VOLEM JA!
Dijous 16, vaga davant la central de la universitat de Barcelona, Plaça Universitat.
Y todo esto ha empezado porque, y no se de que manera, Gerardo ha arreglado desde la otra punta del mundo un problema del ordenador de un amigo de mi hermano.Para ello he decidido empezar por la palabra más empleada de todas:
La Chingada, sin duda alguna, pieza clave de la mexicaneidad.
Infinidad de gente te ha enviado a ese mítico sitio alguna vez. Y es que la cosa no se queda ahí, no, sino que de ahí han salido multiples expresiones, locuciones, frases o dichos con referencias a ese sitio o a sus variantes.
Pero, dicho en locuciones anteriormente aplicadas, ¿Quién chingados inventó esa palabra? ¿De dónde chingados proviene? y lo más importante, ¿Dónde chingados esta?
Ahora, después de casi 5 meses mi habitación parece un excelente hábitat para una rana.Y sin darte cuenta se ha ido, se ha esfumado, ha desaparecido, hoy se ha acabado del todo todito y sin quererlo ni beberlo parece que vuelve a empezar una cuenta atrás que poco a poco va pasando de interminable a terminable. Si queréis que diga la verdad, esta noche en mi cama va a faltar un calor natural que me ha acompañado las últimas semanas, y sí, lo reconozco, es chungo, pero chungo chungo eso de dormir sin su mano entrecruzada entre mis dedos.
Una verdadera chingada.
Pero y qué le voy a hacer, si una distancia me mata. Lo único que me queda es combatirla y lo he decidido. Hoy empieza mi recogida de ladrillos. Lo haré, voy a construir un puente por encima, a través o por debajo del atlántico. Aún me queda decidirlo. Mientras tanto, interesados en colaborar, ya sabéis a donde referiros.
Hasta aquí queda, 3 semanas.
La cereza del pastel se despide.
Teniendo en cuenta que este fin de semana me he quedado sola porque mi abuela se ha ido a Andorra con mis tíos, quiero aprovechar un poco el tiempo. Vamos a estudiar fisiología, como una campeona!-Oye ¿cuando comenzó a festejarse el día de San Valentín?
-Mire, el día de San Valentín fue incorporado al santoral en 1969. Recuerdo muy bien ese día.
-¿De veras?
-No, pero bien podría: en esa época usábamos ácido cítrico para drogarnos, hasta que leímos un informe de la universidad, en donde se afirmaba que las mandarinas y naranjas poseían niveles despreciables de psicotrópicos, por lo tanto las abandonamos. Por aquellos años comencé a interesarme por el mito del Día de los Enamorados, San Valentín, y también por Valentina DelPiazzo, una morocha infernal que vivía en...
-Bien, volvamos al tema: ¿podría decirnos porqué se festeja el día de San Valentín?
-Existen varias leyendas, y una de ellas involucra al clero: al parecer, en el año 270 d.c, el emperador romano Claudio, prohibió el matrimonio, argumentando que los recién casados se negaban a ir a la guerra. Allí surge la figura del obispo Valentín, quien comenzó a casar gente clandestinamente. Cuando fue descubierto, el buen obispo fue condenado a la decapitación.
-Interesante...
-Mientras Valentín esperaba en la cárcel el día de su muerte, se enamoró de una tal Julia; que era hija de uno de sus carceleros. Vea que curioso: la expresión “el amor es ciego”, proviene de aquella anécdota.
-¿Si? ¿Porqué?
-Porque Julia era ciega.
-La leyenda dice que Julia recuperó la vista gracias al amor de Valentín. Lamentablemente, el milagro del día de los enamorados no fue recíproco. El obispo Valentín fue ejecutado el 14 de febrero del 270, y en su tumba, Julia plantó un almendro; el cual, es considerado como un símbolo del amor y la fidelidad.
Te quiero igual que siempre, que todos los días, no por ser hoy te quiero más.
Dicen que la soja disminuye la irritabilidad durante ese periodo que llega a algunas mujeres a los 45 y en otras a los 50.
Y no puedes evitarlo.
Y la verdad, nunca reconocerás que el permanente alzado tono de voz es la consecuencia del milagroso anticonceptivo natural y no porque tu hijo o hija tenga un problema de conducta o que tu marido llegue tarde el mismo día que le ha dado un golpecito de nada a tu coche por las prisas de la gente.
Y es que esto, es lo que piensan la mayoría cuando les dices que están insoportables y que no piensas aguantar más sus gritos.
Que se compren un hamster.
O dos.
Me consta que funciona. Lo aseguro.
El hamster te escucha sin quejarse y encima, cuando le llamas, acude a ti. La verdad, es que todo aquel que necesite ser escuchado, le recomendaría la adquisición de un roedor como este. Ni perros, ni gatos, una rata.
A veces es mucho mas eficaz y económico que un psicólogo o el gasto de una ahora hablando con tu mejor amiga.
Al parecer, eso de perder la oportunidad de tener hijos, causa depresión a toda mujer que necesite sentirse femenina y activa.
Lo se porque en estos últimos meses he aprendido mucho acerca de este odiado periodo por el que todas algún día pasamos.
Pero yo me digo, cuando a mi me llegue ese momento y me encuentre en esa situación, sabré las cosas que no debo hacer para que los de mi alrededor se sientan incómodos o fastidiados por mis múltiples cambios de ánimo y humor.
O almenos, lo intentaré.
Y es que esta noche soñé contigo.
Cogías el avión y llegabas aquí, desde la otra punta del océano y aunque solo fueran unas horas del día que pasaras a mi lado, esta mañana no quería despertar.
Ven pronto que mi subconsciente te quiere aquí ya y mi consciente no puede aguantar más.
Mientras Marta se desvivía por el sueño del que acababa de despertar, ansiaba con volver a ese mundo, en medio de la penumbra, para seguir con algo de lo que no se podía despegar.
Estaba oscuro y cualquier proposición indecente hubiera sido suficiente para agarrar las llaves que tenía en su bolsillo y subir a aquel recóndito lugar.
Sumisa a la imensidad de esos besos desconocidos, seguía derritiendose mientras agarraban sus manos simbolicamente atadas a la helada pared.
Aquella esquina había sido deseada durante mas tiempo del que ella misma hubiera podido imaginar; un rincón que esperaba desde hacía milenios.
Y su ropa iba desgarrandose despiadadamente al son de una respiración cada vez mas continua y ajetreada lo cual indicaba que aquello no podía seguir así, pero no iba a detenerse, no podía detenerse, porque el deseo la iba a matar.
El suelo estaba frío pero su cuerpo difundía una especie de calor húmedo y se encontraba allí, tendida, pegada a un otro cuerpo que al parecer, estaba en sus mismas condiciones, ansioso de deseo.
De repente, se encendieron las luces, había luna llena y las escaleras estaban al descubierto de cualquier alma insólita que se dispusiera a bajar.
Ese, había sido un buen momento.
Por cierto, como coño se puede decir que una displasia fibromatosa craneofacial es un tumor benigno?
Será que todo se me hace un mundo, será que mi pensamiento esta tan moribundo que lo único que lo nutre son las sales de cada lágrima que suelto.
Y no entiendo la razón, la razón de que mi corazón esté tan negro de penúria, de que mi sonrisa no brille por su presencia, o de que se vean mis ojos cansados de tanta presión.
Pido un incentivo, un aliciente que me haga sentir más paciente, cosas que se que no llegarán, que por ahora aún tardarán, porque el tiempo y el momento no es el correcto y porque nada es perfecto.
Y me odio, me odio a mi misma y no se porque. Dudas que me corroen, que me lastiman, que me desesperan, que me matan por dentro.
Pufff.
Y soplo.
Pufff.
Y es que cuando me levanto ya estoy cansada y cuando me vuelvo a dormir solo tengo ese insoportable nudo en el estomago. Los exámenes no son buenos, y la época de estudio menos aún, y más cuando no se tiene confianza en una misma.
Y no es que no pueda hacerlo sola, es que necesito de una compañía, de algo que esté a mi lado, presente, que no sea intermitente, que me ayude condecentemente.
Demasiadas cosas necesito y demasiado egoísta parezco ser.
Pero es así.
Por pedir, que no sea, para algo es navidad.

¿Qué es la vida? Un frenesí. ¿Qué es la vida? Una ilusión, una sombra, una ficción; y el mayor bien es pequeño; que toda la vida es sueño, y los sueños, sueños son.
Lo leí y me encantó.
No es que muera de amor, muero de ti.
Muero de ti, amor, de amor de ti,
de urgencia mía de mi piel de ti,
de mi alma de ti y de mi boca
y del insoportable que yo soy sin ti.
Muero de ti y de mí, muero de ambos,
de nosotros, de ese,
desgarrado, partido,
me muero, te muero, lo morimos.
Morimos en mi cuarto en que estoy solo,
en mi cama en que faltas,
en la calle donde mi brazo va vacío,
en el cine y los parques, los tranvías,
los lugares donde mi hombro acostumbra tu cabeza
y mi mano tu mano
y todo yo te sé como yo mismo.
Morimos en el sitio que le he prestado al aire
para que estés fuera de mí,
y en el lugar en que el aire se acaba
cuando te echo mi piel encima
y nos conocemos en nosotros, separados del mundo,
dichosa, penetrada, y cierto, interminable.
Morimos, lo sabemos, lo ignoran, nos morimos
entre los dos, ahora, separados,
del uno al otro, diariamente,
cayéndonos en múltiples estatuas,
en gestos que no vemos,
en nuestras manos que nos necesitan.
Nos morimos, amor, muero en tu vientre
que no muerdo ni beso,
en tus muslos dulcísimos y vivos,
en tu carne sin fin, muero de máscaras,
de triángulos obscuros e incesantes.
Muero de mi cuerpo y de tu cuerpo,
de nuestra muerte, amor, muero, morimos.
En el pozo de amor a todas horas,
inconsolable, a gritos,
dentro de mí, quiero decir, te llamo,
te llaman los que nacen, los que vienen
de atrás, de ti, los que a ti llegan.
Nos morimos, amor, y nada hacemos
sino morirnos más, hora tras hora,
y escribirnos y hablarnos y morirnos.
celo1.

Y me ha dicho que se casa y le he preguntado que cuando.
Su respuesta ha sido la de siempre: - Eventualmente.
Y me ha dicho que si voy a ir a la boda.
Le he dicho que no lo se, que si me invita sí.
No creo que se case ahora.
Le dije que no me iba a casar y él dijo que las que más lo dicen son las que antes caen y yo le dije que por lo menos hasta de aquí 10 años ni por todo el oro del mundo me casaría.
Ya ves, el que le encanta chincharme siempre, al que le encanta decir que soy española, no catalana, al que le encanta meterse conmigo y además decirme que la grosera soy yo, ese mismo, se casa. Eso si, eventualmente.
Mientras tanto, aún no ha escrito nada en su blog desde hace mil ocho mil porque esta al 100% en su secreto secretísimo.
Al mismo tiempo, el otro weyito que estaba callado en la office aún no ha cambiado los colores de su blog, eso sí, ha logrado escribir algo mucho más entendible que de costumbre. Y cuando ambos se juntan acaba explotando el cosmos, se habla de la física quántica y de un gato de un tal schrodinger con una pistola dentro de una caja aislada del universo.
Pero bueno, por mucho que Gera me haya explicado lo del dispositivo y lo de la paradoja, creo que es demasiado para mi. Yo, ni colapso ondas de probabilidad a mi alrededor ni siquiera imagino poder retroceder en el tiempo para colapsarlas de forma distinta (ya se, ni yo se lo que estoy diciendo).
En fin, supongo que para conquistar el mundo hay que conocerlo bien. Y este par de dos idean todas estas preguntas para lograrlo.
“Los artistas se dejan llevar por la vanidad porque son autores de un trozo de Gloria; pero lo que tienen que hacer es procurar que sea la gloria verdadera y satisfacer su espíritu en sí misma, sin vanagloriarse de haberla hecho.”
M'encanta Barcelona.
Cuando crees que no vas a soportar más es cuando te das cuenta que siempre hay un más, más lejos de lo que tu has llegado a imaginar, porque siempre hay un más adecuado a cada situación, a cada sentimiento, acción o circunstancia.
Las cosas que hacen daño de verdad nunca las he aprendido al dedillo pero se que se siente y eso no me gusta, ni a mi ni a nadie, aunque no importa, jamás me canso de los sueños imposibles porque las cosas complicadas siempre me retaron.
Déjame vivir sin cortar las alas, libre, libre como la brisa de otoño topándose contra mi faz. Déjame vivir, pero a mi manera.
Porque las cosas pasan porque tienen que pasar.
En vista de que la meva ment últimament no dóna per més ja que encara està a París ((no vull dir que s’hagi quedat allà a viure sinó que ara mateix potser una part d’ella sobrevola l’atlàntic)), anem a escriure algo sense sentit o significació, simplement per omplir espai i temps que cadascú que ho llegeixi gastarà en llegir ((perquè se que potser ho fareu)) i perquè veieu que d’una petita cosa un se’n pot treure de tot fins a escriure línies i línies i línies. Ja saps, a mi, tot això, se’m dóna bastant bé.
D’escriure, puc escriure moltes coses, unes amb sentit i d’altres sense però sempre seran fetes per mi, sortides de la meva imaginació, escrites per les meves mans xocant al teclat i bé, intentant no pensar gaire en el que em queda per tornar a adormir-me i recuperar el somni viscut les últimes dues setmanes.
Seguidament esmentaré que:
Tot el que he viscut mai podria escriure’s en paraules, tot s’ha convertit en un sentiment sensiblement espectacular espectacular, espectacular.
Tot i les imperfeccions del moment, el temps farà que aquestes imperfeccions millorin, que ningú es perfecte i que encara que la nostra ment s’aferri a crear a algú ideal, mai ningú ho es i d’això m’he adonat.
Ni Déus, ni deesses, ni històries de fades, simplement granotes que potser amb el temps, acabin sent el que han de ser, prínceps blaus que, encara i sent granotes, omplen el cor de les persones.
Per ara, només puc dir que cada imperfecció trobada, ha estat un perfecte descobriment per criticar ((que no sempre una critica és dolenta i espero que aquesta sigui instructiva)), i que, en un període curt o llarg de temps, es millorin.
Però sabeu què?
Mai ningú seria la mateixa persona sense les seves imperfeccions. Així que, ja us diré si em quedo amb elles.
Vamos, que per escriure, escriure, jo puc escriure moltes lletres que formen paraules que formen frases que formen aquest text i que després de llegir-lo, lo únic que hem gastat és temps.
De totes maneres m’encanta ser com sóc, tan impertinentment eloqüent quan toca, tan fiscalitzadora quan es tracta de desaprovar qualsevol fet que inicialment era correcte o vàlid, i tant inoportunament oportuna en tot moment.
Bueno, en fi, per concloure només em queda dir, temps i moment PERFECTE.
Ara comença de nou, el compte enrere.
Curiosamente ya van dos personas se distintas partes del mundo que de alguna forma me encuentran y se ponen en contacto conmigo.
Bueno, hasta aquí, bien.
Lo curioso está en que las dos se llaman Clara González.
Y una es argentina y la otra es gallega.
¿Gracioso, no?
Y es que me molesta y ni siquiera se porque.
Y es que me molesta cuando veo que quiere volver.
Y es que me molesta cuando veo que quiere de nuevo robarme lo que es mío y eso, a mí, me molesta mucho.
Porque nadie tiene derecho a hacerlo, porque mis amigos son míos y no de alguien que no se los merece.
Porque cada vez estoy más harta de que cuando soy plenamente feliz, alguien venga y me lo estropee.
Porque no tienes ningún derecho para hacer esto por mucho que te arrepientas de las cosas. Te jodes y ya esta.
Yo se como eres y mis amigos también lo saben.
Pero en fin, seguro que en algún momento u otro acabarán perdonado a alguien que es despreciable. Porque son mis amigos, porque son como yo, porque somos tontos y nos pasamos la vida perdonando a la gente.
Y eso que yo no soy rencorosa, solo que no soporto cosas así.
Porque ellos son mis amigos, mis mejores amigos y los quiero muchísimo, aunque quizá ellos no lo sepan y hacer esto es como si me estuvieran traicionando.
Lo se, se que no lo estáis haciendo pero me siento así.
Tenía que escribirlo.
Se que dejarlo aquí no es la solución, pero como muchas otras veces, esto, sí sirve de terapia.
Porque escribir por escribir es fácil aunque últimamente no sea una de mis prioridades ya que mi libreta le gana a cualquier teclado de ordenador; y es que no es difícil que eso pase; parece como si me hubiera aburrido del Internet y de todo en general que tenga que ver un poquito con un ratón y un monitor.
Y es que ahora es cuando empiezo a utilizarlo como lo que se supone que es, un medio de comunicación, no un sitio donde escribir diarios personales i/o vivencias íntimas además de pensamientos para que cada quién los lea.
Sí, sí, y no es que yo no lo haya hecho, porque la realidad es que sí, pero bah, ya no me hace falta. Supongo que, como todo en la vida, las distintas cosas te sirven de terapia en momentos concretos en que los necesitas pero cuando un problema ya se ha solucionado, la terapia ha llegado a su fin.
Pero en fin, dejémonos de tonterías que aunque no tenga inspiración (no hace falta para escribir algo) intentaré escribir algo solo para hacer perder el tiempo a aquél quién lo lea.
Las cosas tal vez sean complicadas, sean difíciles, y muy enredadas pero ya dicen que el camino difícil siempre es el mejor o al menos eso se ha dicho siempre y si meterse en el laberinto de la vida es nuestra única posibilidad de, aunque sea solo por un tiempo, ser feliz, hagámoslo.
Yo lo hago y me pierdo, pero no importa, ya me encontré entre medio de tantos y tantos caminitos.
Y es que muchas veces todos necesitamos jardines de senderos que se bifurcan porque tal vez, en alguna de esas bifurcaciones, puedas encontrarte a alguien interesante que le de sentido a tu vida sin más.
Sí, sí, ya ves, cosas de la vida que pasan.
Era mayor y solo una carta de amor podría transmitir todo lo que ella quería decir.
Su vida había pasado poco a poco, muchos esfuerzos, muchas privaciones, demasiados tabús. Era otra época, eran otros años con otra gente de otra generación.
Pero ahora se había dado cuenta de que esto no podía seguir así. Con dos hijos bien formados, encaminados, casados y con hijos y después de años y años al lado de su marido, se había quedado viuda aquella tarde de tiempo lluvioso y nubes oscuras, ese día de invierno, frío y melancólico.
Pero ahora ya habían transitado años, el tiempo le había hecho darse cuenta de que desperdiciar de esta manera su vida no era la solución.
Lo decidió, escribió esa carta a aquel hombre del que, con solo verlo, se había enamorado en segundos.
Ella tenía 83 años pero su presencia era de buen ver. Se había enamorado del hombre perfecto y quería pasar el resto de sus días a su lado, aunque solo fueran 5 o 6 años, ella quería terminar siendo feliz.
No le estaba siendo infiel a nadie, ni a su propio marido, que ya descansaba en paz hacia años.
Le dijo que…
“…eres la persona a la que no podría decir que me gustas, la persona a la que tenía necesidad de decirle que la quería, que nunca la dejaría.
Ahora todos los que desean estar conmigo solo serán otros, tú serás el único.
No puedo decirte que eres perfecto, aunque lo seas y sabes cual es la razón? Que te has enamorado perdidamente de mi, y que solo podemos estar 6 o 7 años más juntos, y eso no es suficiente, 6 o 7 años es lo que nos queda de vida, pero tampoco creo que esté tan mal porque ya tenemos 83 años y puedo recordar cada momento que he estado contigo, cada noche, en mis sueños. Tantos recuerdos en los que hemos estado juntos que 6 o 7 años no serian suficientes para comentarlos todos.
Pero esta medianoche si, nos encontraremos en el parque o en cualquier otro lugar y te daré el beso, el beso que siempre recordarás. ¿Y sabes porque?
Porque algo ocurrirá.”

Y hoy, un año desde que esperé en esta plaza durante 2 horas a alguien que ni tan siquiera conocía, que nunca había visto su cara, tan solo una foto de hacia tiempo podía revelarme su rostro.
Y creo que este ha sido el año que más rápido ha pasado en mi vida, un año increíble, lleno de aventuras, sorpresas e ilusiones.
A estas horas, hace exactamente 365 días, (no se si más o menos, mas que nada por eso de que febrero tiene 28 o 29 días) estaba en el restaurante del Viena frente a un tipo con barba, con traje de persona mayor, pareciendo tener 10 años más de los que tiene y al que pedí su DNI, pasaporte o cualquier signo de identificación que pudiera ver si lo que me estaba diciendo era cierto.
Espero que, de una vez por todas aprendas que cuando se dice te espero en la estrella de plaza Cataluña sepas que es en la estrella del MEDIO de plaza Cataluña, no en la supuesta estrella que hay a bajo en la salida del metro de plaza Cataluña!
Pero bueno, no me arrepiento de haber estado esperando tanto tiempo, ni de nada de lo que he vivido porque la más mínima cosa podría haber hecho que las cosas fueran distintas a como han sido.
(Después de dos horas…)
G: -Hola.
C: -¿Hola?
G: -Clara!
C -¿Gerardo?
G: -¿Dónde estabas!?
C: -Esperándote.
G: -Llevo dos horas en la estrella de plaza Cataluña.
C: -Yo también.
G: -No puede ser.
C: -¿Dónde has estado esperando?
G: -Aquí abajo, en la estrella de plaza Cataluña.
C: -¡Gerardo, la estrella de plaza Cataluña es aquella!, en el metro no hay ninguna estrella!
G: -Cómo que no, yo he estado ahí.
C: -¬¬…..
Y es que me cuesta.
Hay tentación.
Hay ganas.
Hay perversión.
Hay excitación
Hay incentivo.
Hay silencios.
Hay momentos de espera.
Hay pensamientos.
Hay cosas que no tocan.
Hay mil suspiros que no se pueden callar.
Y es que me cuesta.

De dar un vuelco a todo y tirarlo por la ventana.
Soy impaciente, muy impaciente, tan sumamente impaciente que soy capaz de decir y hacer tonterías que no vienen al caso. Y encima molestar al señorito F. Dwarf, no parar de hacerle preguntas para al fin, llegar a un solo objetivo y sin tan solo pedírselo, hacer lo que espero que haga.
De vuelta de tierras gallegas, sin haber dormido en toda la noche, bailando reaggeton de Ainara en el coche para evitar dormirnos, con la compañía de una pantera rosa que nos vigila desde detrás, y con ganas de ponerme tras este pinche de cristal turbio que me deja comunicarme con la otra realidad.
Mientras tanto sigue sacando niños de mujeres desnudas más pequeñas que él y yo seguiré con mis cantos recíprocos, bilaterales y equitativos.
“Sobre tu ombligo esta mi boca,
entre tus piernas mi corazón.
Entre tus brazos va mi cabeza,
tu huella está sobre mi pulmón.
Sobre tu vida esta nuestra historia,
sobre mi cuerpo esta tu renglón
y de mis pies hasta mi cabeza esta tu olor,
siempre se quedó.”
Dime que todo va a salir bien, entre mis sueños y tu guitarra y yo me lo creeré.
[[Al final pondré un puente y a correr.]]
Bueno, como diría un sabio amigo de la hija de Pepito Grillo, la historia sigue siempre su curso y no es que lo haga porque esta establecido así, ni escrito, ni preconcebido ni tan siquiera porque las brujas de un solo ojo tengan el hilo dorado de tu vida en sus manos, no, no, sino que uno hace que las cosas pasen.
Como dijo algún día un estupendo filósofo, las cosas fluyen y si fluyen no están quietas (elemental), y si no están quietas es que jamás lo han estado y por lo tanto no han podido crearse, quedándose ahí, esperando a que sucedan para empezar a fluir.
Y dejando de lado tantos dimes y diretes, diremos;
Porque nosotros podemos hacer que las cosas ocurran como nosotros queramos que sucedan, porque se entiende que el viento no puede correr con la brisa que se desee o que el universo no pueda girar a mi alrededor con la velocidad que quiera pero sí pueden hacerse las cosas que queremos hacer donde queremos hacerlas y como queremos hacerlas, en ese preciso momento en que nadie, absolutamente nadie esperaría que las hicieras, simplemente unas palabras de anterioridad han dado pie a eso.
Porque, aún y teniendo al cosmos en mi contra, nada es imposible; hace poco, el amigo de Irayda, aquél que quiere que le case un sacerdote agnóstico sin ser sacerdote, el mayor “odiador” de una morena mejicana, el que quiere que en su funeral haya un cartel bien grande que diga “no se permiten llorones” o aquél que le encanta tomarme el pelo sin más, este mismo…., se que el tema no es este;lo que decíamos..., ése, ese mismo, me dijo que nada era imposible. ¿Debería creerle no? Bueno, él está en un pueblo perdido por tierras anglosajonas y ella no tan perdida en tierras monterriqueñas. (esto suena a puertorriqueñas...)
Pero me estoy volviendo a ir del aspecto en cuestión.
Pongámonos de una vez ya serios, hablando claramente de lo que se tiene que hablar, creo que lo que traigo en el corazón es muy claro o al menos eso parece, en realidad es el cerebro, él es el que me cofunde con argumentos raros, raros, raros. La Inesita, en estos casos diría:
-¡Pero qué bonito joder!
Y yo diría:
- Esto es una auténtica mierda.
¿Para que me engaño y me intento autoconvencer de cosas sin convicción?
Bah...
Cuando esto ocurra lo único que se puede hacer es preguntarse:
-“¿realmente esto es lo mejor para mi?”
Estar bastante tiempo detrás de una persona insistiendo que se abra, que se muestre, que no es como todos lo conocen, que esconderse tras unas puertas corredizas no sirve, que, que, que... tantos “ques” me sobrepasan.
Éstas son cosas que poco a poco se solucionan pero el tiempo y la distancia, quien soluciona eso, eh?, quién! Tiempo, distancia... Sí, eso va con velocidad en una bonita fórmula que mi hermano escribió esta tarde en sus apuntes. Velocidad...
A veces parece que yo no puedo esperar, no puedo, la vida pasa rápido pero no lo suficiente. Toda fecha algún día llega, no hay ningún día que no llegue.
Y no, no me voy a poner a escribir poesía triste y melancólica, nah, porque a mi ya se me pasó esa época, porque solo busco (o espero) unos labios que me digan “esta noche quédate.
[[Porque a veces se escribe algo y ya está, aunque no tenga sentido]].
Porque.extraño.esas.cosas.que.me.solían.decir.cada.noche.tras.
un.cristal.turbio.en.lengua.de.galeos.
Porque cada vez que pienso en así, se me va la vida, los suspiros y hasta el amanecer en párpados.
Porque pensar que solo me queda unos minutos para fundirme en mi sueño me da miedo.
Porque es aterrador no saber que va a ocurrir en tu mente, en todo este anochecer de mi rostro.
Porque encontrar a un príncipe que se transforme en rana no sirve para nada.
Porque necesito a uno que lo sea, y que lo sea de verdad.
Te das cuenta de que todavía sigues descubriendo a las personas y que te falta mucho por saber de ellas, te planteas que en esta vida puedes encontrarte de todo, todo lo que puedas imaginar y las cosas más indistintamente parecidas.
Pero bueno, no importa, siempre hay oportunidades de descubrir esos pensamientos interiores que la persona de al lado esconde en su interior.
Tengo mucho que enseñar y también mucho que aprender. A veces creo saberlo todo y cuando me doy cuenta que no es así entonces me digo: -“¡pero qué tonta que eres, Clara!”.
Dejando un poco de lado mis diálogos interiores, tengo ganas de decir que hoy el sol brilla fuera y estoy contenta de existir, de haber nacido, de tener unos padres como los que tengo que son lo mejor de la vida (del mundo mundial) y un hermano, que por tonito que esté ahora mismo, supongo q en sus adentros me quiere, que solo son cosas de la edad, que algún día se le pasará toda esta tontería y volverá a ser el que era antes.
Siempre puedo dar un poco más, a todos, a toda esa gente que me rodea, a los más íntimos, a los menos íntimos, a los conocidos, familiares, compañeros, amigos, amigos de mis amigos y hasta a los amigos de los amigos de mis amigos, y ni siquiera los desconocidos pueden pasar desapercibidos frente a una de mis genialidades. Y es que coger un avión para ir y volver en un día desde Barcelona a Londres, no lo hace cualquiera.
A veces creo ser, lo que tú necesitas.
Cuando te despiertas un día y todo parece tan inventado, rodeada de ese paraíso en medio de la naturaleza y lejos de la civilización en una casa donde las palmeras, la arena y el mar son tus únicos acompañantes.
Un lugar donde puedes ver los mayores amaneceres nunca conocidos y las atardeceres bajo la luna saliente en medio del cielo con sus estrellas ayudantes que la rodean y la cortejan cada noche. Escuchas la brisa del mar que choca contra las rocas y llegas a palpar la arena blanca y brillante bajo tus pies.
A tu lado, esas ruinas de antepasados desconocidos que vivieron allí durante años y siglos, en pasados muy remotos, alejados de todo ser viviente que pudiera destrozar aquel paisaje precioso.
Me encontraba allí, perdida, mirando al mar desde la más alta roca desde donde se veían las zonas claras del agua. A lo lejos, una pequeña playa de arena blanca y diminutos peces verdes nadando alrededor tuyo como si de un sueño se tratara.
No era una ilusión, estaba allí, el sol me topaba en la cara y me sentía la persona más libre del universo, el ambiente sabía a liberación y hubiese permanecido allí, perdida, toda mi vida.
Nunca podré olvidar aquél momento ni aquél lugar, nunca.
Volveré.
